Spis treści:- Dziedzictwo starożytności
- Włochy pod panowaniem germanów i Bizancjum
- Powstanie Świętego Cesarstwa Rzymskiego
- Walka o niezależność kościoła i opanowanie południa przez normanów
- Miasta w walce o samodzielność
- Nieudane próby stworzenia Królestwa Bożego na Ziemi i kryzys tradycyjnych ośrodków władzy
- Rozkwit cywilizacji komun
- Triumf policentryzmu
- Włochy renesansu
- Włochy w dobie baroku i hegemonii hiszpańskiej
- Włochy w dobie oświecenia
- Włochy w dobie rewolucji francuskiej i cesarstwa Napoleona
- Restauracja i porywy romantyzmu
- Risorgimento
- Pod znakiem kapitalizmu
- W dobie I wojny światowej i napięcia rewolucyjnego
- Włochy pod rządami faszystów
- Od monarchii do republiki
- Wzloty i upadki Chrześcijańskiej Demokracji
Zobacz spis treści
Sprawdź dostępność, zarezerwuj (zamów):
(kliknij w nazwę placówki - więcej informacji)
Wyp. nr 114
ul. Powstańców Śląskich 17
Sygnatura: 94(4) Włochy
Numer inw.: 16351
Dostępność: można wypożyczyć na 30 dni
schowekzlecenie
Sygnatura: MAGAZYN: 2
Numer inw.: 2
Dostępność: można wypożyczyć na 30 dni
schowek
Inne wydania tej pozycji w zbiorach biblioteki:

Notka biograficzna:

Gierowski, Józef Andrzej
Józef Andrzej Gierowski ur. 19 marca 1922 w Częstochowie, zm. 17 lutego 2006 w Krakowie – polski historyk, profesor, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W latach II wojny światowej żołnierz Związku Walki Zbrojnej, następnie Armii Krajowej. Był kierownikiem referatu informacyjnego VI Wydziału Okręgu Kielecko-Radomskiego, wydawcą i redaktorem pisma „Prawda Polska”. W styczniu 1945 został mianowany porucznikiem AK. W tym czasie studiował również na tajnych kompletach Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był uczniem prof. Władysława Konopczyńskiego. Studia ukończył w 1946. W [>>] tym samym roku rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Wrocławskim zostając równocześnie członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Stopień doktora uzyskał w 1947, stopień profesora nadzwyczajnego w 1958, a profesorem zwyczajnym został w 1970.
W latach 1953–1968 był kierownikiem Instytutu Historii PAN w Krakowie, a następnie w latach 1977–1981 kierował Zakładem Historii Śląska PAN.
W 1965 przeniósł się do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński, obejmując kierownictwo Katedry Historii Polski XVI–XVIII wieku. Kierował następnie Zakładem Historii Nowożytnej Powszechnej. W latach 1967–1972 był dyrektorem Instytutu Historii UJ. W 1981 został wybrany, w pierwszych od dziesięcioleci demokratycznych wyborach, na rektora UJ. Uniwersytetem jako rektor kierował do 1987. Po wprowadzeniu stanu wojennego udało mu się szybko doprowadzić do uwolnienia internowanych pracowników i studentów UJ przed końcem 1981. W 1983 wręczył papieżowi Janowi Pawłowi II doktorat honoris causa UJ. W 1984 powołał komisję, która, chociaż pomysł wówczas wydawał się nierealny, rozpoczęła cały proces budowy nowego kampusu UJ prace kontynuowali później jego następcy: prof. Aleksander Koj, prof. Andrzej Pelczar, a do końca doprowadził prof. Franciszek Ziejka. Jako rektor i poseł na Sejm w latach 1985–1989 prof. Józef Andrzej Gierowski walczył o jak najszerszą autonomię szkół wyższych. W latach 1986–1989 był również członkiem Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa oraz Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
W 1986 założył na UJ pierwszy w Polsce Międzywydziałowy Zakład Historii i Kultury Żydów w Polsce podniesiony później do rangi Katedry Judaistyki. W 1989 został członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. 27 marca 1990 został wybrany dyrektorem Wydziału II Filozoficzno-Historycznego PAU. W latach 1991–1995 wchodził w skład Rady do spraw stosunków polsko-żydowskich przy Prezydencie RP. W 1993 został przewodniczącym Rady Fundacji Judaica. Od tego samego roku uczestniczył w pracach Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Andrzej_Gierowski
Inne pozycje tego autora w zbiorach biblioteki:


Dodaj komentarz do pozycji: