Biblioteka Publiczna

Paprotniki

Autor: Peszek, Agnieszka

   Notka biograficzna  

Czy zło może powrócić po latach, czy może... nigdy nie odeszło? Barbara Domańska - dziennikarka lokalnej gazety i instruktorka fitness w świetlicy dla kobiet - od lat próbuje zostawić przeszłość za sobą. Mimo rodzinnych powiązań z policją wybrała inną drogę niż ojciec i brat. Teraz jednak to przeszłość znajduje ją pierwsza.

Basia otrzymuje nietypowe zlecenie: ma

napisać artykuł o własnej matce - znanej reporterce, która zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. W tym samym czasie w stolicy pojawia się morderca kobiet, zostawiający na ciałach ofiar kwiaty.

Gdy w Paprotnikach dochodzi do zbrodni, policja zaczyna podejrzewać, że to dzieło tego samego sprawcy. Im głębiej Barbara drąży rodzinne tajemnice, tym więcej odkrywa mrocznych powiązań między przeszłością a teraźniejszością. Każdy krok przybliża ją do prawdy - i do człowieka, który zrobi wszystko, by ta nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Mroczne sekrety. Seria brutalnych morderstw. I jedno pytanie, które może kosztować życie: komu możesz zaufać, gdy wszyscy mają coś do ukrycia?

Sprawdź dostępność, zarezerwuj (zamów):

(kliknij w nazwę placówki - więcej informacji)

Peszek, Agnieszka

Gdybym powiedziała, że pisanie książek to moja pasja od lat, skłamałabym. Za to mogę śmiało rzec, że od kiedy pamiętam, czytam. W swoim życiu pochłonęłam tysiące pozycji, z tego znaczącą większość stanowiły kryminały. I chyba dlatego podczas jednej z rowerowych wycieczek po Suwalszczyźnie mój mąż rzucił mi pewnego rodzaju wyzwanie: „Skoro tyle czytasz, może byś coś napisała”. W pierwszym momencie pomyślałam: „Fan piłki nożnej nie będzie grał jak Lewandowski, więc dlaczego nałogowy czytelnik miałby być sprawny w pisaniu powieści?”. Jednak po głębszym [>>] zastanowieniu stwierdziłam, że spróbuję. I tak zrodziła się powieść „Przez pomyłkę”, a ja wyruszyłam w niekończącą się podróż. W podróż do doskonałości. Szkolę się, czytam, a przede wszystkim piszę i czuję, że odnalazłam coś, w czym się niesamowicie realizuję. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że pisanie to moja pasja. Pewnego rodzaju wentyl dla siedzących we mnie emocji. Gdy siadam do pisania, jestem tylko ja, czysta kartka w Wordzie i jakiś zarys fabuły. I co najpiękniejsze, często zaskakuję samą siebie tym, jak poprowadzę wątek, dlatego coraz częściej wybieram taką formę rozrywki zamiast czytania, bo mam wrażenie, że sama siebie jestem w stanie zaskoczyć bardziej niż to, co już ktoś napisał.

Źródło: https://peszek.pl/#o-mnie

---

Inne pozycje tego autora w zbiorach biblioteki: