


Nowe imię
Tytuł oryginału: "Ett nytt namn, ".
Malarz i wdowiec Asle mieszka samotnie w domu w Dylgja. Jedynymi osobami, z którymi wciąż się widuje, są jego sąsiad, rybak ?sleik i Beyer, właściciel galerii w Bj?rgvin, kilka godzin jazdy na południe. W Bj?rgvin mieszka także drugi Asle, jego sobowtór, a może cień albo druga wersja tego samego życia? Pierwszy z nich stał się religijny, rzucił picie i odniósł sukces, drugiemu przypadł trudniejszy los.
W ostatnim tomie Septologii, Nowe imię, za pośrednictwem wspomnień śledzimy życie obu bohaterów jako młodych dorosłych: narrator wstępuje do Kościoła Katolickiego, bierze ślub z Ales, zarabia na życie, próbując namalować wszystkie obrazy, które utkwiły mu w pamięci, żegna się z przyjacielem. Finał zaś przynosi niezapomniane, przesycone wiarą solilokwium.
Nowe imię to wielka, porywająca rytmem metafizyczna powieść o miłości, sztuce, Bogu, przyjaźni i przemijaniu.
| Odpowiedzialność: | Jon Fosse ; z norweskiego przełożyła Iwona Zimnicka. |
| Seria: | Septologia / Jon Fosse : 6-7 |
| Hasła: | Malarze Mieszkańcy wsi Samotność Sobowtór Wdowieństwo Wybory życiowe Norwegia Powieść Literatura norweska |
| Adres wydawniczy: | Warszawa : ArtRage, 2025. |
| Wydanie: | Wydanie I. |
| Opis fizyczny: | 185, [5] stron ; 21 cm. |
| Forma gatunek: | Książki. Proza. |
| Powstanie dzieła: | 2021 r. |
| Twórcy: | Zimnicka, Iwona. Tłumaczenie |
| Skocz do: | Inne pozycje tego autora w zbiorach biblioteki |
| Dodaj recenzje, komentarz |
Sprawdź dostępność, zarezerwuj (zamów):
(kliknij w nazwę placówki - więcej informacji)
Notka biograficzna:

Fosse, Jon
Laureat Literackiej Nagrody Nobla 2023 za "nowatorskie sztuki i prozę, dające wyraz temu, co niewypowiedziane" Fosse urodził się 29 września 1959 roku w Haugesund. Od lat uważany jest za jednego z najwybitniejszych norweskich dramatopisarzy. Tworzy w języku nynorsk. Debiutował w 1983 roku książką „Czerwone, czarne”. Jego pierwsza sztuka teatralna, „Nigdy się nie rozłączymy”, została wystawiona w roku 1994. Najbardziej znane dramaty autora to „Imię” 1995 i „Dziecko” 1997. W książkach Fossego najważniejszy jest rytm, a opowieści nie snuje wszechwiedzący narrator. [>>]








