Biblioteka Publiczna

Bez drastycznych opisów, ale od początku wiadomo przez co prz dziła, jako dziecko, ofiara morderstwa. Jest trochę mylnych tropów, w sumie nie do końca wiadomo, kto był sprawcą cierpień dzieci. Zakończenie trochę niejasne. Żadnym zaskoczeniem nie jest natomiast, co stało się z partnerem policjantki. Najdziwniejsza w tej książce jest reakcja na słowa jednego z bohaterów, że rozstał się z dziewczyną na wieść, że jej matka ma raka. I tu następuje wybuch niepowstrzymywanego śmiechu słuchaczki tego wyznania. Jakiś znany tylko Islandczykom dowcip ?
Czyta się bez wypieków na twarzy, ale się czyta.

Druga część serii skupia się na małżeństwie głównych bohaterów.
Oboje mają coś do ukrycia, a cieniem na ich związku kładą się tajemnice z przeszłości. Wreszcie dowiadujemy się, co tak naprawdę wydarzyło się przed laty. Mija czterdzieści lat od matury, bohaterowie są już dziadkami, ale dopiero teraz zdobywają się na szczerość wobec siebie i liczą, że w ich życiu zapanuje tytułowy sztil.
Nie brakuje zaskoczeń, a historia chwyta za serce i potwierdza pisarskie mistrzostwo autorki!

Ta historia na początku wydaje się kolejną opowieścią o rodzinie jakich wiele, rodzinie nie do końca idealnej, ale takiej, która święta mimo wszystko spędza razem.
W tym roku będzie jednak inaczej - dochodzi do wypadku, mama zapada w śpiączkę, a dzieci i ojciec muszą stawić temu czoła.
Ta sytuacja będzie dla nich okazją do konfrontacji z przeszłością i poszukania odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak trudno im być razem.
To, czego się dowiedzą, będzie dla nich, a przede wszystkim dla czytelnika, szokiem.
Powieść inna niż wszystkie!

Wbrew entuzjastycznym zapowiedziom na okładce nie taka znowu inna niż wszystkie. Inna może tylko dlatego, że przez niemal połowę książki trudno się połapać czy wydarzenia dzieją się aktualnie, czy w przeszłości. Dopiero po jakimś czasie zorientowałam się, że wyróżnia je krój czcionki, ale nie jest na tyle zróżnicowana, żeby rzucało się to od razu w oczy. Kto jest zamieszany w zabójstwa jest właściwie jasne od początku, zwrot akcji, ale nie taki znowu nieoczekiwany, następuje pod koniec książki. Najbardziej nieoczekiwany jest dość błahy powód całej intrygi. Czyta się tak sobie, bo mnóstwo nieistotnych szczegółów, typu kto co zjadł, co wypił i ile. Można przeczytać, ale u mnie wyczekiwania na finał nie było.

Nagranie kończy sie po kilkunastu minutach.
PROSZĘ TO POPRAWIĆ !!!!!!!
POZDRAWIAM
LESZEK

Świetny kryminał z nieprzecietnym bohaterem i bardzo dobrze zarysowanym tłem historycznym.

Idylliczne lata 50-te XX wieku jako punkt odniesienia dla wielu sfrustrowanych brakiem stosownej obsługi mężczyzn warto poszukać filmów z Doris Day, aby zrozumieć o co chodzi. Pod pozorem opieki, ochrony przed złem tego świata, udawanego szacunku udaje im się zapanować w stanach Zjednoczonych nad aspiracjami kobiet, zezwalając im na wypowiadanie 100 słów dziennie i pod groźbą okrutnych kar spychając do roli kur domowych i producentek dzieci tylko w własnymi mężami, ma się rozumieć. Czy autorce udało się przekazać wizję takiego świata ?
W dużym stopniu tak, natomiast część nie opisowa, a ze znamionami akcji udała się średnio. W sumie jak i co się właściwie stało na końcu przedstawione jest pobieżnie, bez szczegółów, a te byłyby najciekawsze. No i to "a potem żyli długo i szczęśliwie" zgrzyta jakoś fałszywie.

Zagmatwana, chaotyczna, z niesympatyczną główną bohaterką i w zasadzie z przewidywalnym mordercą.
Mimo to czyta się z pewnym zainteresowaniem, czy aby na pewno nie myli mnie przeczucie. Po drodze jeszcze kilka niezrównoważonych psychicznie osób. No i skąd wziął się Noah ? Nie dorównuje poprzedniej książce, ale nie jest źle. Czyta się.

Mimo, że nie należy do zwykle czytanej przeze mnie literatury, to jednak mnie wciągnęła. Dramatyczne losy Chinki i Żyda w czasie II wojny otworzyły mi całkiem nieznany obraz tych czasów. To, że Japończycy uczestniczyli w wojnie wiadomo, ale że ich pierwszym celem były Chiny jakoś nie przebiło się wcześniej do świadomości. Jeśli pominąć miłosne "akty strzeliste" w wykonaniu autorki, to czyta się z zainteresowaniem. Trochę zepsute zakończenie, bo porywanie czołgu, mimo, w założeniu wielkiego dramatyzmu, przypomina raczej groteskę. No i te zbiegi okoliczności na sam koniec, żeby zaspokoić oczekiwania amerykańskich czytelników...

Wolałabym reportażowe obserwacje zamiast przydługich rozmów z przedstawicielami egipskiej inteligencji sfrustrowanych tradycjonalizmem swoich współobywateli, ale w dużej mierze ulegających presji otoczenia. Jeszcze bardziej dotyczy to młodszych pokoleń. Wyjaśnienia czym różnią się salafici od sufitów, kim są "brodaci" a kim wahhabici trochę rozjaśnia, że islam to nie monolit, ale więcej obrazków z aleksandryjskiej ulicy byłoby, przynajmniej dla mnie, ciekawsze. Tak czy owak ten kto był w Egipcie jako turysta ma okazję zajrzeć nieco za "podszewkę". i spotykając Egipcjankę może być w 90 procentach pewny, że doznała nieprawdopodobnych cierpień przy sadystyczno-tradycyjnym obrzezaniu.

Kiedy pozycja będzie odblokowana?

Trup ścieli się gęsto. I pojedynczy i zbiorowy. Dante, jak zwykle, w opałach. Ponieważ ostatni tom trylogii jest kontynuacją poprzednich zdarzeń, bez znajomości poprzednich dwóch a przede wszystkim pierwszego tomu raczej trudno zrozumieć o co chodzi, chociaż i tak nie łatwo nadążyć za akcją. Nikt nie jest tym za kogo uchodzi, zwroty akcji jak na karuzeli, prawdopodobieństwo znikome, ale i tak czyta się nieźle.

W istocie, urocza książeczka, nie tylko dla starszych.

Po śmierci dziadka wnuczka zabiera babcię w sentymentalną podróż. Podróż, w którą dziadkowie nie zdążyli pojechać razem. To okazja do wspomnień i podzielenia się z młodszą kobietą historią zakochania i długiego małżeństwa.
To opowieść o życiowych wyborach, pomyłkach, trudach, a przede wszystkim o sile miłości i wspólnie tworzonej rodziny.
Polecam!

Ela ma wszystko - wielką rodzinę, wykształcenie, dobrą pracę, ale właśnie rozstała się z chłopakiem. Postanawia go odzyskać, wywołując w nim zazdrość.
Mikołaj - porzucony przez matkę, ograniczany przez przykutego do łóżka ojca, łapie każdą dorywczą pracę. Dlatego godzi się udawać chłopaka Eli.
Wiele ich dzieli, ale grudniowy weekend w górach pokaże, że łączy jednak więcej.
Zakochacie się w tej historii!

Nie tego się spodziewałam. Liczyłam na reportaż, no może lekko fabularyzowany. Dostałam powieść/ niby pamiętnik z nagromadzeniem przeróżnych okropieństw i nieszczęść spadających na jedną nastolatkę, która doświadczeń życiowych ma co najmniej czterdziestolatki i takiż język. Do tego demoniczny ksiądz, fanatyczna rodzina i banda opryszków dokonująca egzorcyzmów. A jeszcze scena z Prologu, zasugerowana i nie rozwinięta.
I używanie przez autora wyrazów, które wydają mi się źle zastosowane, jak np. pielesze na tapczanie, sromotne twarze. Miało być strasznie jest groteskowo.

Plik audio jest prawdopodobnie uszkodzony

Zbrodnia i kara ? Zbrodnia, a raczej zbrodnie na pewno. Ale czy kara ? Wyobrażona czy realna. Oniryczny klimat książki nie daje jasnej odpowiedzi. Powieść zanurzona w trwałej i wciąż nie przezwyciężonej traumie Irlandii po niedawnym okresie teokracji. jeśli nie formalnej to faktycznej. Przerażające sierocińce zarządzane przez kler, pedofilia i okrucieństwo. Niby rozeznane. ale w odczuciu ciągle nie rozliczone. Z upiorami przeszłości zmaga się bohater książki, emerytowany policjant, w dzieciństwie pensjonariusz takiego sierocińca. Czy znajdzie ukojenie ? A może już znalazł ?
Powieść gęsto utkana ze słów - trudny problem dla tłumacza, a poradziła sobie z tym wspaniale Aga Zano.

Pierwsze wydanie ukazało się w 2006 roku. A książka nie tylko nie straciła na aktualności, a wręcz zyskała za sprawą aktualnego ludobójstwa w Gazie. I nie tylko teraz, ale od lat masakra ludności palestyńskiej odbywa się za przyzwoleniem i całkowitej obojętności reszty świata. "Cenę żydowskiego Holokaustu ponieśli Palestyńczycy. Żydzi wymordowali rodzinę mojej matki, bo Niemcy wymordowali bliskich Jolanty" to cytat z książki i trudno się z nim nie zgodzić. Hipokryzja "białego człowieka" wcale nie skończyła się wraz z zaniechaniem podbojów kolonizacyjnych.
Wracając do tekstu książki: Jeśli przebrnie się przez początkowe rozdziały jak idylliczne obrazki z książek dla dzieci, to reszta ma taki ładunek emocji, że trudno je spokojnie znieść. Nie tylko warto przeczytać. Trzeba.