Biblioteka Publiczna

Przed lekturą książki warto zapoznać się z jej prekursorką: Nadchodzi osobliwość [w chwili publikacji w 2005 roku "osobliwość" była trochę fikcją, z dzisiejszej perspektywy - po 20 latach - stała się po części naszą rzeczywistością].

Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto próbuje zrozumieć jak funkcjonuje współczesny świat

Mimo, że niemal do końca gubiłam się w koligacjach postaci i musiałam wracać o kilka albo kilkanaście stron, żeby przypomnieć sobie kto jest czyim mężem, bratem czy żoną, to czytało mi się dobrze. Czytelnik był umiejętnie naprowadzany na trop intrygi i, mimo że zarys rozwiązania od połowy książki był dość klarowny, to komplikacje przy ostatecznym rozwiązaniu zagadki mogły zaskoczyć. Trochę tylko mnie zniesmaczyło sentymentalno-nabożne zakończenie.

To jeden z ostatnich filmów Sandry Bullock i na pewno bardzo w jej stylu.
Świetna zabawa, świetna para głównych bohaterów i Brad Pitt, który puszcza do nas oko.
Mam nadzieję, że aktorzy bawili się równie dobrze jak widz!

Zebrane niełatwe historie kobiet, które pod dachem kamienicy, będącej własnością Alicji, znalazły bezpieczną przystań. Tylko, czy na pewno? Czy Alicja pomaga, a może kontroluje, może nie znosi, gdy ktoś dokonuje własnych wyborów, może chce, by to do niej zawsze należało ostatnie słowo?
Czytając, nie sposób nie mieć wątpliwości, ale z drugiej strony, jak pokazuje finał tej historii, czasem bohaterki muszą się do niej zwrócić.
To specyficzna i niepokojąca lektura.

"Nigdy nie lekceważ wielkiego znaczenia drobiazgów"
Wybory, żal, konsekwencje. Życia do przymiarki.
Warto. Dla zmęczonych sobą, swoimi pomylkami, ciągnących bagaż " A gdybym wtedy/ szkoda że nigdy/gdybym tylko" dla zmęczonych porażkami. Opowieść wyprowadzajaca z labiryntu.

mmmmmmmm i loveeeeeeeeeeee

Intrygujący, historyczny początek zachęca do czytania dalej. Autorka dobrze wyszkolona w marketingu, bo i zakończenie wręcz zmusza do kupienia następnego tomu, jeśli chce się wiedzieć jak to było i dlaczego. Problem w tym, żeby w ogóle sięgnąć po książkę o mało zachęcającym tytule. Sama akcja rozwija się powoli, zbrodnie są, ale więcej o życiu mieszkańców niedużej osady "na końcu świata", o islandzkich obyczajach, krajobrazie i jedzeniu wyjątkowo mało apetycznym. Jedzeniu, którego główna bohaterka prawie nie używa, albo przeciwnie pochłania jakieś tłuste kiełbasy z podrobów. Książka ciekawa tylko z powodu tych, dość szczątkowych, informacji o Islandii.

Pozycja w zawieszeniu już od kilku tygodni, ze statusem:
Numer inw.: 4303
Zarezerwowana, czeka na odbiór
Jesteś na pierwszym miejscu.

Miałam już taką sytuacje i te książki znikaja kiedy kończy się czas rezerwacji, zwykle roczny.. W moim przypadku będzie to kwiecień.

Długa podróż ciemnym korytarzem z puszką kawy to w istocie opowieść o przemijaniu. I o tym, że w tej bylejakości jest też miejsce na heroiczną wręcz miłość. A kiedy opowieść zbliża się niebezpiecznie do patosu - następuje szybkie przekłucie balonika. Poza tymi, niewątpliwymi, zaletami tej na poły poetyckiej prozy jest też miejsce na sympatię do zwierząt, psów, ale nie tylko. Mimo niepozornych rozmiarów książka z tych, które zostają w pamięci na dłużej.

To historia o niezwykłym zbiegu okoliczności, o ludziach którzy bardzo wiele ryzykowali i bardzo wiele stracili.
Historia o tym, że tajemnica i kłamstwo rzadko kiedy popłaca, a prawda, chociaż rani, jest najważniejsza.
O tym, jak łatwo skrzywdzić ukochane osoby i o tym że czasem nie można już wynagrodzić krzywd.
Trzeba przeczytać!

Z niewymuszonym humorem o czasami trudnych sprawach. O kontaktach z chorymi zwierzętami, o często niełatwych kontaktach z ich opiekunami. I duża dawka wiedzy o możliwych zwierzęcych chorobach, o sposobach leczenia w gabinecie weterynaryjnym, kiedy nie zwlekać z zakończeniem cierpienia. Słowem dla każdego odpowiedzialnego opiekuna zwierzęcia. Każdego, bo leczyć trzeba i te największe i te najmniejsze. Ta książka to nie jest stracony czas.

Bez drastycznych opisów, ale od początku wiadomo przez co prz dziła, jako dziecko, ofiara morderstwa. Jest trochę mylnych tropów, w sumie nie do końca wiadomo, kto był sprawcą cierpień dzieci. Zakończenie trochę niejasne. Żadnym zaskoczeniem nie jest natomiast, co stało się z partnerem policjantki. Najdziwniejsza w tej książce jest reakcja na słowa jednego z bohaterów, że rozstał się z dziewczyną na wieść, że jej matka ma raka. I tu następuje wybuch niepowstrzymywanego śmiechu słuchaczki tego wyznania. Jakiś znany tylko Islandczykom dowcip ?
Czyta się bez wypieków na twarzy, ale się czyta.