Biblioteka Publiczna

Ta książka jest BARDZO zabawna . Jak ją czytam chcę skakać. SERIO

Ta książka jest BARDZO zabawna i wciągająca. Polecam ją każdemu ale raczej nie dorosłym.

Sama jestem zaskoczona jak wysoko oceniłam tę książkę. Mimo wesołkowatego. żartobliwego tonu, który początkowo może razić, książka przekazuje rzetelną wiedzę na mało znane i omijane tematy związane ze śmiercią i obrządkami funeralnymi. I to nie te mistyczne, ale zwykłe cielesne, często mogące uchodzić za obrzydliwe i niegodne, ale niechybnie czekające każdego/każdą z nas. Kto się nie boi, że będą go prześladować mało apetyczne obrazy a chciałby wiedzieć co dzieje się z ciałem po śmierci znajdzie tu pełną wiedzę.

Gdyby przeczytali ją rodzice, z pewnością uznaliby treści jako zbyt intymne i zbyt dosadne, nie nadające się dla młodych odbiorców. Seksualizacja dzieci nie powinna się odbywać w taki sposób:
przedstawianie pornografii jako
normy, brak moralnego rozróżnienia między dobrem a złem, promowanie seksu

Bardzo się cieszę, że mogłam po 20! latach spotkać Judytę, Adama, Ulę, Tosię i innych członków tej nietuzinkowej rodziny. Czytając, widziałam twarze Danuty Stenki, Joanny Brodzik i Artura Żmijewskiego, bo oni ożywili bohaterów "Nigdy w życiu".
Katarzyna Grochola zbiera fundusze na film lub serial na podstawie nowej książki i mam nadzieję, że ci aktorzy znów wcielą się w postaci z powieści.
Lektura bawi i wzrusza oraz przekonuje o sile rodziny i przyjaźni, a także pokazuje różne oblicza miłości.
Polecam!

Po jubileuszowej odsłonie cyklu spodziewałam się trochę więcej.
Nie jest jednak najgorzej - Reacher znów wymierza sprawiedliwość, eliminuje "tych złych" i czyni świat odrobinę lepszym.
Żałuję, że nie towarzyszyli mu inni bohaterowie cyklu, choćby Neagley, która już niedługo zadebiutuje w własnym serialu.
Czekam więc na serial i oczywiście na kolejną książkę!

Pierwsza z serii. Bardziej dłuższe opowiadanie niż powieść. Lekka, łatwa zagadka domniemanego morderstwa w rodzinie brzydkich z charakteru i bogatych. Wzorowane na Agacie Christie - czasowe odcięcie od świata, grupa ludzi, każdy z motywacją do zbrodni. Takie sobie. Bez większej satysfakcji.

Opis jest ciekawszy niż cała powieść. Straciłam czas, jest strasznie bez sensu

Proszę poprawić notkę biograficzną. To jest inny Piotr Milewski - obecnie dziennikarz m. in. Newsweeka.

Przed lekturą książki warto zapoznać się z jej prekursorką: Nadchodzi osobliwość [w chwili publikacji w 2005 roku "osobliwość" była trochę fikcją, z dzisiejszej perspektywy - po 20 latach - stała się po części naszą rzeczywistością].

Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto próbuje zrozumieć jak funkcjonuje współczesny świat

Mimo, że niemal do końca gubiłam się w koligacjach postaci i musiałam wracać o kilka albo kilkanaście stron, żeby przypomnieć sobie kto jest czyim mężem, bratem czy żoną, to czytało mi się dobrze. Czytelnik był umiejętnie naprowadzany na trop intrygi i, mimo że zarys rozwiązania od połowy książki był dość klarowny, to komplikacje przy ostatecznym rozwiązaniu zagadki mogły zaskoczyć. Trochę tylko mnie zniesmaczyło sentymentalno-nabożne zakończenie.

To jeden z ostatnich filmów Sandry Bullock i na pewno bardzo w jej stylu.
Świetna zabawa, świetna para głównych bohaterów i Brad Pitt, który puszcza do nas oko.
Mam nadzieję, że aktorzy bawili się równie dobrze jak widz!

Zebrane niełatwe historie kobiet, które pod dachem kamienicy, będącej własnością Alicji, znalazły bezpieczną przystań. Tylko, czy na pewno? Czy Alicja pomaga, a może kontroluje, może nie znosi, gdy ktoś dokonuje własnych wyborów, może chce, by to do niej zawsze należało ostatnie słowo?
Czytając, nie sposób nie mieć wątpliwości, ale z drugiej strony, jak pokazuje finał tej historii, czasem bohaterki muszą się do niej zwrócić.
To specyficzna i niepokojąca lektura.

"Nigdy nie lekceważ wielkiego znaczenia drobiazgów"
Wybory, żal, konsekwencje. Życia do przymiarki.
Warto. Dla zmęczonych sobą, swoimi pomylkami, ciągnących bagaż " A gdybym wtedy/ szkoda że nigdy/gdybym tylko" dla zmęczonych porażkami. Opowieść wyprowadzajaca z labiryntu.

mmmmmmmm i loveeeeeeeeeeee

Intrygujący, historyczny początek zachęca do czytania dalej. Autorka dobrze wyszkolona w marketingu, bo i zakończenie wręcz zmusza do kupienia następnego tomu, jeśli chce się wiedzieć jak to było i dlaczego. Problem w tym, żeby w ogóle sięgnąć po książkę o mało zachęcającym tytule. Sama akcja rozwija się powoli, zbrodnie są, ale więcej o życiu mieszkańców niedużej osady "na końcu świata", o islandzkich obyczajach, krajobrazie i jedzeniu wyjątkowo mało apetycznym. Jedzeniu, którego główna bohaterka prawie nie używa, albo przeciwnie pochłania jakieś tłuste kiełbasy z podrobów. Książka ciekawa tylko z powodu tych, dość szczątkowych, informacji o Islandii.