Biblioteka Publiczna

Intrygujący, historyczny początek zachęca do czytania dalej. Autorka dobrze wyszkolona w marketingu, bo i zakończenie wręcz zmusza do kupienia następnego tomu, jeśli chce się wiedzieć jak to było i dlaczego. Problem w tym, żeby w ogóle sięgnąć po książkę o mało zachęcającym tytule. Sama akcja rozwija się powoli, zbrodnie są, ale więcej o życiu mieszkańców niedużej osady "na końcu świata", o islandzkich obyczajach, krajobrazie i jedzeniu wyjątkowo mało apetycznym. Jedzeniu, którego główna bohaterka prawie nie używa, albo przeciwnie pochłania jakieś tłuste kiełbasy z podrobów. Książka ciekawa tylko z powodu tych, dość szczątkowych, informacji o Islandii.

Pozycja w zawieszeniu już od kilku tygodni, ze statusem:
Numer inw.: 4303
Zarezerwowana, czeka na odbiór
Jesteś na pierwszym miejscu.

Miałam już taką sytuacje i te książki znikaja kiedy kończy się czas rezerwacji, zwykle roczny.. W moim przypadku będzie to kwiecień.

Długa podróż ciemnym korytarzem z puszką kawy to w istocie opowieść o przemijaniu. I o tym, że w tej bylejakości jest też miejsce na heroiczną wręcz miłość. A kiedy opowieść zbliża się niebezpiecznie do patosu - następuje szybkie przekłucie balonika. Poza tymi, niewątpliwymi, zaletami tej na poły poetyckiej prozy jest też miejsce na sympatię do zwierząt, psów, ale nie tylko. Mimo niepozornych rozmiarów książka z tych, które zostają w pamięci na dłużej.

To historia o niezwykłym zbiegu okoliczności, o ludziach którzy bardzo wiele ryzykowali i bardzo wiele stracili.
Historia o tym, że tajemnica i kłamstwo rzadko kiedy popłaca, a prawda, chociaż rani, jest najważniejsza.
O tym, jak łatwo skrzywdzić ukochane osoby i o tym że czasem nie można już wynagrodzić krzywd.
Trzeba przeczytać!

Z niewymuszonym humorem o czasami trudnych sprawach. O kontaktach z chorymi zwierzętami, o często niełatwych kontaktach z ich opiekunami. I duża dawka wiedzy o możliwych zwierzęcych chorobach, o sposobach leczenia w gabinecie weterynaryjnym, kiedy nie zwlekać z zakończeniem cierpienia. Słowem dla każdego odpowiedzialnego opiekuna zwierzęcia. Każdego, bo leczyć trzeba i te największe i te najmniejsze. Ta książka to nie jest stracony czas.

Bez drastycznych opisów, ale od początku wiadomo przez co prz dziła, jako dziecko, ofiara morderstwa. Jest trochę mylnych tropów, w sumie nie do końca wiadomo, kto był sprawcą cierpień dzieci. Zakończenie trochę niejasne. Żadnym zaskoczeniem nie jest natomiast, co stało się z partnerem policjantki. Najdziwniejsza w tej książce jest reakcja na słowa jednego z bohaterów, że rozstał się z dziewczyną na wieść, że jej matka ma raka. I tu następuje wybuch niepowstrzymywanego śmiechu słuchaczki tego wyznania. Jakiś znany tylko Islandczykom dowcip ?
Czyta się bez wypieków na twarzy, ale się czyta.

Druga część serii skupia się na małżeństwie głównych bohaterów.
Oboje mają coś do ukrycia, a cieniem na ich związku kładą się tajemnice z przeszłości. Wreszcie dowiadujemy się, co tak naprawdę wydarzyło się przed laty. Mija czterdzieści lat od matury, bohaterowie są już dziadkami, ale dopiero teraz zdobywają się na szczerość wobec siebie i liczą, że w ich życiu zapanuje tytułowy sztil.
Nie brakuje zaskoczeń, a historia chwyta za serce i potwierdza pisarskie mistrzostwo autorki!

Ta historia na początku wydaje się kolejną opowieścią o rodzinie jakich wiele, rodzinie nie do końca idealnej, ale takiej, która święta mimo wszystko spędza razem.
W tym roku będzie jednak inaczej - dochodzi do wypadku, mama zapada w śpiączkę, a dzieci i ojciec muszą stawić temu czoła.
Ta sytuacja będzie dla nich okazją do konfrontacji z przeszłością i poszukania odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak trudno im być razem.
To, czego się dowiedzą, będzie dla nich, a przede wszystkim dla czytelnika, szokiem.
Powieść inna niż wszystkie!

Wbrew entuzjastycznym zapowiedziom na okładce nie taka znowu inna niż wszystkie. Inna może tylko dlatego, że przez niemal połowę książki trudno się połapać czy wydarzenia dzieją się aktualnie, czy w przeszłości. Dopiero po jakimś czasie zorientowałam się, że wyróżnia je krój czcionki, ale nie jest na tyle zróżnicowana, żeby rzucało się to od razu w oczy. Kto jest zamieszany w zabójstwa jest właściwie jasne od początku, zwrot akcji, ale nie taki znowu nieoczekiwany, następuje pod koniec książki. Najbardziej nieoczekiwany jest dość błahy powód całej intrygi. Czyta się tak sobie, bo mnóstwo nieistotnych szczegółów, typu kto co zjadł, co wypił i ile. Można przeczytać, ale u mnie wyczekiwania na finał nie było.

Nagranie kończy sie po kilkunastu minutach.
PROSZĘ TO POPRAWIĆ !!!!!!!
POZDRAWIAM
LESZEK

Świetny kryminał z nieprzecietnym bohaterem i bardzo dobrze zarysowanym tłem historycznym.

Idylliczne lata 50-te XX wieku jako punkt odniesienia dla wielu sfrustrowanych brakiem stosownej obsługi mężczyzn warto poszukać filmów z Doris Day, aby zrozumieć o co chodzi. Pod pozorem opieki, ochrony przed złem tego świata, udawanego szacunku udaje im się zapanować w stanach Zjednoczonych nad aspiracjami kobiet, zezwalając im na wypowiadanie 100 słów dziennie i pod groźbą okrutnych kar spychając do roli kur domowych i producentek dzieci tylko w własnymi mężami, ma się rozumieć. Czy autorce udało się przekazać wizję takiego świata ?
W dużym stopniu tak, natomiast część nie opisowa, a ze znamionami akcji udała się średnio. W sumie jak i co się właściwie stało na końcu przedstawione jest pobieżnie, bez szczegółów, a te byłyby najciekawsze. No i to "a potem żyli długo i szczęśliwie" zgrzyta jakoś fałszywie.

Zagmatwana, chaotyczna, z niesympatyczną główną bohaterką i w zasadzie z przewidywalnym mordercą.
Mimo to czyta się z pewnym zainteresowaniem, czy aby na pewno nie myli mnie przeczucie. Po drodze jeszcze kilka niezrównoważonych psychicznie osób. No i skąd wziął się Noah ? Nie dorównuje poprzedniej książce, ale nie jest źle. Czyta się.

Mimo, że nie należy do zwykle czytanej przeze mnie literatury, to jednak mnie wciągnęła. Dramatyczne losy Chinki i Żyda w czasie II wojny otworzyły mi całkiem nieznany obraz tych czasów. To, że Japończycy uczestniczyli w wojnie wiadomo, ale że ich pierwszym celem były Chiny jakoś nie przebiło się wcześniej do świadomości. Jeśli pominąć miłosne "akty strzeliste" w wykonaniu autorki, to czyta się z zainteresowaniem. Trochę zepsute zakończenie, bo porywanie czołgu, mimo, w założeniu wielkiego dramatyzmu, przypomina raczej groteskę. No i te zbiegi okoliczności na sam koniec, żeby zaspokoić oczekiwania amerykańskich czytelników...

Wolałabym reportażowe obserwacje zamiast przydługich rozmów z przedstawicielami egipskiej inteligencji sfrustrowanych tradycjonalizmem swoich współobywateli, ale w dużej mierze ulegających presji otoczenia. Jeszcze bardziej dotyczy to młodszych pokoleń. Wyjaśnienia czym różnią się salafici od sufitów, kim są "brodaci" a kim wahhabici trochę rozjaśnia, że islam to nie monolit, ale więcej obrazków z aleksandryjskiej ulicy byłoby, przynajmniej dla mnie, ciekawsze. Tak czy owak ten kto był w Egipcie jako turysta ma okazję zajrzeć nieco za "podszewkę". i spotykając Egipcjankę może być w 90 procentach pewny, że doznała nieprawdopodobnych cierpień przy sadystyczno-tradycyjnym obrzezaniu.